Aktualności

Pieśń nad Pieśniami 7-8

Pieśń nad Pieśniami 7-8

Fragment na dziś

PIEŚŃ NAD PIEŚNIAMI

Rozdział 7

Pnp 7:1 Pląsaj, pląsaj, Sulamitko, pląsaj, pląsaj, abyśmy cię mogli oglądać! Co chcecie oglądać na Sulamitce, gdy zatoczy korowód?
Pnp 7:2 Jak piękne są twoje kroki w sandałach, córko książęca! Wypukłości twoich bioder są jak naszyjnik, dzieło rąk mistrza.
Pnp 7:3 Twoje łono to okrągła czasza, niech w niej nie braknie wina! Twoje ciało to stóg pszenicy, okolony liliami.
Pnp 7:4 Dwoje twoich piersi jest jak dwoje sarniąt, bliźniąt gazeli.
Pnp 7:5 Twoja szyja jest jak wieża z kości słoniowej, twoje oczy jak stawy w Cheszbonie, przy bramie Bat-Rabbim. Twój nos jak baszta Libanu, która patrzy w stronę Damaszku.
Pnp 7:6 Twoja głowa jest jak Karmel, a włosy twojej głowy jak purpura. Król jest zaplątany w twych lokach.
Pnp 7:7 Jakże jesteś piękna i jakże pełna wdzięku, miłości przerozkoszna!
Pnp 7:8 Twoja postać podobna jest do palmy, twoje piersi do winogron.
Pnp 7:9 Pomyślałem: Wespnę się na palmę, zerwę wiązkę jej daktyli! Niech mi będą twoje piersi jak winogrona, a tchnienie twoich nozdrzy jak woń jabłek,
Pnp 7:10 A twoje podniebienie jak wyborne wino, które gładko spływa, zwilżając wargi i zęby.
Pnp 7:11 Ja należę do mojego miłego i ku mnie zwraca się jego pożądanie.
Pnp 7:12 Pójdź, mój miły, wyjdziemy w pole, noc spędzimy wśród kwiecia henny!
Pnp 7:13 Rankiem pójdziemy do winnic zobaczyć, czy kwitnie winna latorośl, czy otwarły się pączki, czy granaty są w pełnym kwieciu: Tam ci okażę swą miłość!
Pnp 7:14 Mandragory wydają woń, U naszych wrót są wszelkie wyborne owoce, zarówno nowe jak stare, które, mój miły, chowałam dla ciebie.

Rozdział 8

Pnp 8:1 Obyś mi był bratem, który ssał pierś mojej matki! Gdybym cię wtedy spotkała na dworze, całowałabym cię, a jednak nikt by mną nie gardził.
Pnp 8:2 Powiodłabym cię, wprowadziłabym cię do domu mojej matki, do komory mojej rodzicielki; uraczyłabym cię przyprawionym winem, moszczem z jabłek granatu.
Pnp 8:3 Jego lewica byłaby pod moją głową, a jego prawica objęłaby mnie.
Pnp 8:4 Zaklinam was, córki jeruzalemskie, nie budźcie i nie płoszcie miłości, dopóki sama nie zechce!
Pnp 8:5 Kim jest ta, która idzie od stepu, oparta na swoim miłym? Pod jabłonią obudziłem cię, tam cię poczęła twoja matka, tam cię porodziła twoja rodzicielka.
Pnp 8:6 Połóż mnie jak pieczęć na swoim sercu, jak obrączkę na swoim ramieniu. Albowiem miłość jest mocna jak śmierć, namiętność twarda jak Szeol. Jej żar to żar ognia, to płomień Pana.
Pnp 8:7 Wielkie wody nie ugaszą miłości, a strumienie nie zaleją jej. Jeśliby kto chciał oddać za miłość całe swoje mienie, to czy zasługuje na pogardę?
Pnp 8:8 Mamy małą siostrzyczkę, która jeszcze nie ma piersi. Co mamy zrobić z naszą siostrą w dniu, gdy się o niej mówić będzie?
Pnp 8:9 Jeżeli jest murem, to zbudujemy na nim srebrny gzyms, a jeżeli jest drzwiami, to obwarujemy je tarcicą cedrową.
Pnp 8:10 Ja jestem murem, a moje piersi są jak wieże; jestem więc w jego oczach jako ta, która znalazła szczęście.
Pnp 8:11 Winnicę miał Salomon w Baal-Hamon, oddał tę winnicę stróżom. Za jej owoc mógłby każdy uzyskać tysiąc srebrników.
Pnp 8:12 Lecz ja mam swoją własną winnicę, ona jest moja! Miej ty sobie, Salomonie, tysiąc srebrników, a dwieście niech wezmą stróże jej owocu!
Pnp 8:13 O ty, która mieszkasz w ogrodach – a przyjaciele podsłuchują uważnie – daj mi usłyszeć twój głos!
Pnp 8:14 Pośpiesz się, mój miły, bądź podobny do gazeli lub do młodego jelonka na górach wonnych ziół.